துளசிதாசரின்

கிஷ்கிந்தா காண்டம்.

ஓர் ஆய்வு

 

பதிவு எண் 51

 

நேற்றைய தொடர்ச்சி.................

 

“सुकुमारि सुहाई़' என்று இராமன் சீதையைச் சொல்வதன் பொருளாவது  “அவள் மிகவும் மென்மையானவள்.  கரடுமுரடான இந்த வனத்திற்கு வரத் தகுதி அற்றவள். ஆனாலும் என் மீது கொண்டிருந்த அன்பின் காரணமாக உடன் வந்தாள். இப்பொழுது அவளில்லாமல் எனக்கு எந்தச் சுகமும் இல்லை” என்கிறான்.

 

இராமன் காட்டின் கடினமான பாதைகளையும், முட்களையும், கற்களையும் கடந்து வந்துள்ளான். ஆனால் அவருடன் வந்திருக்கும் சீதை, அரண்மனையின் பஞ்சு மெத்தையில் வளர்ந்தவள். அந்த மென்மையான பெண், இவ்வளவு கடுமையான காட்டிற்கு வந்திருக்கிறாளே என்ற இரக்கத்தையும் வியப்பையும் வெளிப்படுத்தவே இச்சொல் பயன்படுத்தப்பட்டுள்ளது.

 

இவ்வளவு மென்மையானவளை நான் காட்டிற்கு அழைத்து வந்திருக்கிறேன்" என்று சொல்லும்போது, அவளைப் பாதுகாக்க வேண்டிய இராமனின் பொறுப்பும், அவளது தியாகமும் அங்கே பெரிதாகத் தெரிகிறது.

 

சுகுமாரி' என்பது ஒரு பலவீனமான நிலையைக் குறிக்கவில்லை; அது 'மென்மை' என்பதைக் குறிக்கிறது. ஜே.கே சொல்வது போல, ஒரு உண்மையான அன்பு அல்லது மலரைப் போன்ற மனம் என்பது எதற்கும் வளைந்து கொடுக்காது, ஆனால் அது மிகவும் மென்மையானது.

 

சீதை அரண்மனைச் சூழலில் வளர்ந்தவள். ஆனால் காட்டிற்கு வரும்போது, அந்த பழைய சூழலைத் துறந்து, புதிய சூழலை) அப்படியே ஏற்றுக் கொள்கிறாள்.

 

  இராமர் சீதையை ஒரு 'சுகுமாரி'யாகப் பார்க்கிறார் ஆனால் அந்த மென்மை தான் காட்டின் அத்தனை துயரங்களையும் தாங்கும் வலிமையை அவளுக்குத் தருகிறது. ஜே.கே-வின் பார்வையில், மென்மை என்பது பலவீனம் அல்ல, அதுவே உச்சகட்ட உணர்திறன்.

 

துளசிதாசர் 'சுகுமாரி' என்று அழைப்பதன் மூலம், சீதையின் உடல் மென்மையையும், உள்ளத்தின் வலிமையையும் ஒரே நேரத்தில் நமக்கு உணர்த்துகிறார். இவ்வளவு மென்மையானவள், தன் கணவனுக்காக இவ்வளவு பெரிய தியாகத்தைச் செய்கிறாள் என்பதே அந்தச் சொல்லின் பின்னால் இருக்கும் ரகசியம்.

 

சீதை "சுகுமாரி" என்று அழைக்கப்படுவது, அவள் தனிப்பட்ட மென்மை மட்டுமல்ல, உலகின் சக்தி, அழகு, பாசம் அனைத்தையும் தாங்கும் சக்தி என்பதை உணர்த்துகிறது.

 

வனவாசம், துன்பம், அசுரர்களின் அச்சம் — இவற்றின் நடுவில் அவள் மென்மை, பாசம், சக்தி ஆகியவற்றின் சின்னமாக நிற்கிறாள்.

 

இது இராமாயணத்தின் ஒரு அழகான தருணம்: இராமன் தன் வீரத்தைச் சொல்லாமல், தன் மனைவியின் மென்மையைச் சொல்லி, அவளை மீட்கும் பணி எவ்வளவு அவசியம் என்பதை ஹனுமனுக்கு உணர்த்துகிறார்.

 

சுகுமாரி சீதை — வனத்தில் வாடினாள், 

துன்பம் தாங்கிடா — துயரம் கூர்ந்தினாள், 

அவளின் மென்மையை — உலகம் உணரவே, 

அருளோடு இராமன் — ஹனுமனைச் சொன்னான்!

 

-----------

அவள் சுகுமாரி — சுகத்தில்  வளர்ந்தவள், 

அவள் துன்பம் காண — இருதயம் உருகினான், 

அவளைக் காப்பது — தர்மம், புனிதம், 

அவள் வாழ்வை மீட்க — வீரன் ஆணையிட்டான்!

 

தொடரும்..................