வால்மீகியின்

 

கிஷ்கிந்தா காண்டம்

 

சுக்ரீவ ஆக்ஞை

 

பதிவு எண் 348

 

இராமன் ஹனுமனிடம் “சீதையை உன்னால்தான்  கண்டு பிடித்துக் கொண்டு வர முடியும் என நானும் திடமாக நம்புகிறேன். அப்படி நீ சீதையைச் சந்திக்க நேர்ந்தால்  அப்பொழுது இந்தக் கணையாழி உனக்குப் பயன்படும்; இதன் மூலம் நீ என்னால் அனுப்பப்பட்டவன் என்பதைச் சீதை தெரிந்து கொள்வாள்”” என்று கூறினான்.

 

 

அவற்றை எல்லாம் கேட்டுக் கொண்டு ஹனுமன் அந்த மோதிரத்தைத் தலையில் சுமந்து  இராமனுடைய பாதங்களில் விழுந்து வணங்கி அவருடைய நல்லாசிகளைப் பெற்றுக் கொண்டான். சுக்ரீவனும் அவனை வாழ்த்தி அனுப்பினான்.

 

முதலில் ஹனுமான் மோதிரத்தை ஏன் தலையில் சுமந்தான்?

 

காரணம் — பக்தியின் உச்சம்:

 

·         அனுமான் இராமனை தன் இறைவனாக மட்டுமல்ல, தன் ஆத்மாவாகவே பார்க்கிறான்.

·         கணையாழி என்பது இராமனின் அடையாளம். அதைப் பிடித்திருப்பது, இராமனின் அருளை தலையில் சுமப்பது போல.

-    தலையில் சுமப்பது என்பது மரியாதையின் உச்சம்.

-    தமிழிலும், संस्कृतத்திலும், தலையில் சுமப்பது என்பது “பிரதானம்”, “பரம புனிதம்” என்பதைக் குறிக்கும்.

-    “தலையில் சுமக்கிறேன்” = “இது என் உயிரின் மேலானது”

-     

- ஹனுமன் ஒரு சேவகன். சேவகனுக்கு இறைவனின் பொருள் என்பது புனிதம்.

 

கணையாழி என்பது ஒரு பொருள் அல்ல. அது இராமனின் நம்பிக்கையும், அருளும், சீதைக்கு அனுமானின் தூதுவாக அனுப்பும் சின்னமும்.

 

ஹனுமன் தன் தலையை இராமனின் அடையாளத்திற்கும் அருளிற்கும் அர்ப்பணிக்கிறான்.

 

இது ஒரு பக்தி யோகியின் செயலாகும். “நான் யாரும் இல்லை. என் தலை, என் உயிர், என் செயல்கள்—all எல்லாமே இராமனைச் சார்ந்தவை

 

தலையில் சுமந்தேன் கணையாழி,

தரணியில் ஒளிக்கும் இராம நாமம்!

சேவையின் சிகரம் என் சிரசிலே,

சீதையின் நம்பிக்கைக்கு தீபமாம்!

 

மோதிரம் அல்ல இது – மோட்ச வாசல்,

மன்னனின் அருளின் சின்னமிது!

கையில் சுமப்பதோ? – கை என் கருமம்,

தலை என் உயிரின் அர்ப்பணிப்பு!

 

அரசன் எனை அனுப்பினான் தூதனாய்,

அசோக வனத்தில் ஒளி பரப்ப!

சீதையின் கண்கள் கலங்க, நான்

சிரசிலே சுமந்தேன் சத்தியம்!

 

பக்தி எனும் தீயில் நான் கரைந்தேன்,

பரமன் எனும் நாமம் என் மூச்சு!

கணையாழி எனும் கண்ணியத்தை,

கண்ணீராய் சுமந்தேன் தலைமேல்!

 

அன்னையே!

நம்பிக்கையின் நதி நீயே!

என் தலை சுமக்கும் மோதிரம்,

உன் துயரத்தைத் துடைக்கும் தீபம்!

 

தொடரும்