துளசிதாசரின்

கிஷ்கிந்தா காண்டம்.

ஓர் ஆய்வு

 

வாலி வத சர்ச்சை

 

பதிவு எண் 220

 

நேற்றைய தொடர்ச்சி.

 

ஆனந்த இராமாயணமும் வால்மீகியால் எழுதப்பட்டது என்று சொல்லப்படுகிறது. ஆனால் மூல காவியத்திற்கும் இதற்கும் என்ன வேறுபாடு?

 

வால்மீகி இராமாயணம் — மரபில் ஆதிகாவியம்; இராமகதையின் அடிப்படை, பழமையான சம்ஸ்கிருத மகாகாவியம்.

 

ஆனந்த இராமாயணம் இராமகதையை விரிவுபடுத்திய பின்னைய சம்ஸ்கிருத நூல். இதில் வால்மீகி இராமாயணத்தில் இல்லாத பல கதைகள், ஸ்தோத்திரங்கள், கவசங்கள், விரதங்கள், இராம நாம மகிமை போன்றவை இடம்பெறுகின்றன. ஆய்வாளர்களிடம் இது வால்மீகியின் காலத்துக்குப் பிந்தைய படைப்பு என்ற கருத்தே வலுவாக உள்ளது. ஒரு பதிப்பின் அறிமுகமே இதனை சுமார் 14ஆம் நூற்றாண்டைச் சேர்ந்த பின்னைய படைப்பாகக் கருதுகிறது. வடமொழியிலிருந்து தமிழில் மொழி பெயர்த்தவர் சுப்ரமணிய பாரதியார்.

  

அதனால்,

 

“ஆனந்த இராமாயணம் வால்மீகியின் மூல இராமாயணத்தின் இன்னொரு பதிப்பு”

 

என்று சொல்வதைவிட,

 

“வால்மீகி இராமாயணத்தை அடிப்படையாகக் கொண்டு பின்னாளில் வளர்ந்த இராமகதை மரபின் ஒரு முக்கிய சம்ஸ்கிருத நூல்”

 

என்று சொல்வது வரலாற்று நோக்கில் துல்லியமானது.

 

அப்படியானால் ஏன் “வால்மீகி எழுதியது” என்று கூறுகிறார்கள்?

 

இதற்கு மரபு மற்றும் வரலாற்று ஆசிரியத்துவம் என்ற இரண்டு கோணங்கள் உள்ளன.

 

இந்திய சமய இலக்கியத்தில் ஒரு பழைய மரபு என்ன செய்கிறது என்றால், ஒரு புதிய நூல் தனக்குள்ள அதிகாரத்தை வலுப்படுத்துவதற்காக அதை ஒரு பண்டைய மகரிஷியுடன் இணைக்கிறது.

 

அதனால்:

 

“வால்மீகி இராமாயணம்”

↓

இராமகதை பல தலைமுறைகளாகப் பரவுகிறது

↓

புதிய கதைகள், பக்தி வழிபாடுகள், ஸ்தோத்திரங்கள் சேர்கின்றன

↓

பின்னாளில் புதிய சம்ஸ்கிருத இராமாயணங்கள் உருவாகின்றன

↓

அவற்றில் சிலவும் வால்மீகி மரபுடன் இணைக்கப்படுகின்றன.

 

ஆனந்த இராமாயணத்திற்கும் இதுபோன்ற வால்மீகி ஆசிரியத்துவ மரபு உள்ளது.

 

இந்த ராமாயணத்தில் வாலி வதையை பொருத்த மட்டில் சுக்ரீவன் இராமனிடம் வாலியிடம் இந்திரன் கொடுத்த மாலை உள்ளது. அதை வாலி அணிந்து கொண்டுள்ளபோது எதிரிகளின் பலம் அப்படியே வாலிக்கு வந்துவிடும் என்று சொல்கிறான். அதனால் இராமன் ஒரு சர்ப்பத்தை ஏவி வாலி தூங்கும்போது அந்த மாலையை எடுத்துக் கொண்டு வரச் சொல்கிறார். அந்த மாலையும் வந்துவிடுகிறது. அப்படி இருந்தும் இராமன் ஏன் மறைந்திருந்து வாலியை அம்பால் அடிக்கிறான் என்பதில் தெளிவில்லை. ஆனாலும் தனது தவறுக்கு பிராயச்சித்தமாக துவாபர யுகத்தின் முடிவில் அதாவது மகாபாரத்தின் இறுதியில்  வாலியை ஜரன் என்ற  வேடனாக அவதரித்து ஒரு பாணம் எய்து தன்னைக் கொன்று பழி தீர்த்துக் கொள்ளும்படி கேட்டுக் கொள்கிறான். இது மூல இராமாயணத்தில் இல்லை. ஆனால் வாலி வேடனாகப் பிறந்து துவாபர யுகத்தில் கிருஷ்ணனைக் கொன்றதற்கான சான்றுகள் குஜராத்தில்  உள்ளன. ஆக இந்த நிகழ்வு கர்மவினைகளுக்கான  சுழற்சி என்றே கருதத் தோன்றுகிறது.

 

தொடரும்