துளசிதாசரின்

கிஷ்கிந்தா காண்டம்.

ஓர் ஆய்வு 

 

பதிவு எண் 210

 

 

 

தாரை சமாதானமடைதல்

 

 

இராமனின் அறிவுறுத்தலுக்குப் பிறகு தாரை சமாதானமாகி அழுவதை நிறுத்தினாள்.

 

उपजा ग्यान चरन तब लागी। लीन्हेसि परम भगति बर मागी॥3॥

उमा दारु जोषित की नाईं। सबहि नचावत रामु गोसाईं॥

 

இராமனின் பேச்சைக் கேட்டு தாரைக்கு ஞானம் பிறந்தது. இராமனின் பாதங்களில் விழுந்து வணங்கினாள்.

 

இங்கு ஆன்மிக மார்க்கத்தின் மிக முக்கியமான ஒரு தத்துவம் வெளிப்படுகிறது. உண்மையான மெய்ஞ்ஞானம் என்பது வெறும் ஏட்டுக்கல்வியோ அல்லது வறண்ட விவாதங்களோ அல்ல; அது இறைவனின் திருவடிகளில் பூரண சரணடைதலின் (Saranagati) மூலம் மட்டுமே உள்ளத்தில் மலரும். அப்படிப்பட்ட மெய்ஞ்ஞானம் கிடைத்தவுடன், முக்தியை விடவும் உயர்ந்ததான 'பரம பக்தி'யை (இறைவனிடம் நிபந்தனையற்ற அன்பு செலுத்தும் நிலை) வேண்டுவதே உண்மையான பக்தனின் இலட்சியம் என்பதை இச்சுலோகம் உணர்த்துகிறது.

 

 

பார்வதிக்கு இந்தக் கதையைச் சொல்லி வந்த சிவபெருமான் “ஏ உமா! பகவான் இராமபிரான்  அனைவரையும் பொம்மலாட்டப் பொம்மைகள் போல ஆட்டுவிக்கிறார்” என்று கூறினார்.  அதாவது பொம்மலாட்டத்தில் திறமை ஆடும் பொம்மைகளிடத்தில் இல்லை. திரை மறைவில் தனது கைவிரலால் கயிறு கட்டி அவைகளை ஆட்டுவிப்பவனின் திறமை தான். அந்தக் கயிறும் பார்ப்பவர்களின் கண்களுக்குத் தெரிவதில்லை. ஆட்டுவிப்பவன் தனது விருப்பபடி ஆட்டுவிக்கிறான். அவன் ஆட்டுவிக்கும் கயிறு கர்மவினை என்னும் கயிறு. அசையும் உடல் அவன் தயவில்லாமல் எதுவும் செய்ய முடியாது. இறைவனின் அருள் இருந்தால் ஞானம் பக்தி எல்லாமே கிடைக்கும்.

 

இது அத்வைத மற்றும் பக்தி தத்துவத்தின் உச்ச நிலையாகும். மரப்பாவை கூத்தாடுபவனின் (Sutradhar) கயிற்று அசைவிற்கு ஏற்ப எப்படி அடங்கி நடக்கிறதோ, அதேபோல இந்தச் பிரபஞ்சத்தில் உள்ள அனைத்து ஜீவன்களும் இறைவனின் பேராற்றலாகிய மாயையின் கட்டுப்பாட்டில் இயங்குகின்றன. சுதந்திரமான கர்வம் கொண்டுள்ள மனிதன், உண்மையில் அந்த எல்லாம் வல்ல பரம்பொருளின் (ராமர்) திருவிளையாடலின் ஒரு கருவியாகவே இருக்கிறான் என்பதை உமா-மகேஸ்வர சம்வாதத்தின் ஊடாக துளசிதாசர் இங்கு விளக்குகிறார்.

 

இவ்விரு வரிகளும் ஆன்மிகத்தின் இரண்டு தூண்களை விளக்குகின்றன: முதலாவது வரி பக்தி மூலமும் சரணடைதல் மூலமும் ஞானத்தைப் பெறுவதையும், இரண்டாவது வரி அகில உலகும் இறைவனின் கட்டுப்பாட்டில் இயங்கும் பரம்பொருளின் லீலை என்பதையும் நமக்கு உணர்த்துகின்றன.

 

தொடரும்