துளசிதாசரின்

கிஷ்கிந்தா காண்டம்.

ஓர் ஆய்வு

 

வாலி வத சர்ச்சை

 

பதிவு எண் 222

 

நேற்றைய தொடர்ச்சி.

 

 தாரை, ஒரு நொடியே சிந்தித்த பிறகு தனது தலைவனிடம் {வாலியிடம்}, “ஓ! குரங்குகளின் ஏகாதிபதியே, கேளும்! வில்லாளிகளில் முதன்மையானவனும், பெரும் வலிமை படைத்தவனும், தன் மனைவியை இழந்தவனும், தசரதன் மைந்தனுமான ராமன், தாக்குதலுக்காவும், தற்காப்புக்காகவும் சுக்ரீவருடன் ஒரு கூட்டணியை ஏற்படுத்தியிருக்கிறான். சுக்ரீவரின் நோக்கம் வெல்வதற்காகச் சுமித்திரையின் வீழ்த்தப்பட முடியாத மகனும், வலிமைமிக்கக் கரங்கள் கொண்டவனுமான லட்சுமணனும் அவன் {ராமன்} அருகில் நிற்கிறான். மயிந்தன் திவிவிதன் , பவனனின் மகனான ஹனுமான் {ஹனுமான்} மற்றும் கரடி மன்னனான ஜாம்பவான்  } ஆகியோர் சுக்ரீவரின் அருகில் ஆலோசகர்களாக {அமைச்சர்களாக} இருக்கிறார்கள். இந்தச் சிறப்புமிக்கவர்கள் அனைவரும், பெரும் பலமும், புத்திக்கூர்மையும் கொண்டவர்களாவர். இவர்கள் அனைவரும் ராமனின் வலிமையையும் சக்தியையும் நம்பி, உம்மை அழிக்கத் தயாராக இருக்கின்றனர்!” என்றாள். 

 

तस्यास्तदाक्षिप्य वचो हितमुक्तं कपीश्वरः।

पर्यशङ्कत तामीर्षुः सुग्रीवगतमानसाम् ॥०३-२६४-२५॥

 

தன் நன்மைக்காகச் சொல்லப்பட்ட அவளது {தாரையின்} வார்த்தைகளைக் கேட்ட அந்தக் குரங்குகளின் மன்னன் {வாலி}, அவை அனைத்தையும் மொத்தமாக அலட்சியப்படுத்தினான். பிறகு பொறாமையால் நிறைந்த அவன், சுக்ரீவன் மீது அவள் {தாரை} இதயத்தை நிலைக்க வைத்திருக்கிறாள் எனச் சந்தேகப்பட்டான்! 

 

பிறகு தாரையிடம் கடும் வார்த்தைகள் பேசிவிட்டு, குகையை விட்டு வெளியேறி, மால்யவாத மலைகளின் அருகில் நின்று கொண்டிருந்த சுக்ரீவனின் முன்பு வந்து, “முன்பு என்னால் அடிக்கடி வீழ்த்தப்பட்ட நீ, உனது உயிரை விரும்பியதால், என்னுடன் நீ கொண்ட உறவு முறைக்காக, {உயிருடன்} தப்பிச் செல்ல என்னால் அனுமதிக்கப்பட்டாய். இவ்வளவு விரைவாக உன்னை மரணத்தை விரும்ப வைத்தது எது?” என்று கேட்டான்.

 

வாலியால் இப்படிச் கேட்கப்பட்ட எதிரிகளைக் கொல்பவனான சுக்ரீவன், என்ன நடந்தது என்பதை ராமனுக்குச் சொல்வது போல, தன் அண்ணனிடம் {வாலியிடம்} "ஓ! மன்னா, உன்னால் மனைவியையும், நாட்டையும் இழந்த நான், உயிர் வாழ வேண்டிய தேவை என்ன இருக்கிறது? அதற்காகவே {மனைவிக்காகவும், நாட்டுக்காகவுமே} நான் வந்திருக்கிறேன் என்பதை அறி!” என்ற சிந்தனைக்குரிய வார்த்தைகளைப் பேசினான். பிறகு, இது போலவும், வேறு வார்த்தைகளாலும் ஒருவருக்கொருவர் பேசிக்கொண்ட வாலியும், சுக்ரீவனும் மோதலுக்கு விரைந்தனர். பிறகு அவர்கள் ஆச்சா மரங்கள், பனை மரங்கள் மற்றும் கற்களைக் கொண்டு போரிட்டுக் கொண்டனர். அவர்கள் ஒருவரை ஒருவர் பூமியில் அடித்துக் கீழே வீழ்த்தினர். காற்றில் உயர குதித்த அவர்கள், தங்கள் கை முட்டிகளால் ஒருவரை ஒருவர் அடித்துக் கொண்டனர். தங்கள் நகங்களையும் பற்களையும் கொண்டு ஒருவரையொருவர் சிதைத்துக் கிழித்தனர். அவர்கள் இருவரும் ரத்ததால் மூடப்பட்டிருந்தனர் {ரத்தத்தில் நனைந்தனர்}.

 

அவர்கள் அப்படி ஒருவருக்கொருவர் சண்டையிட்டுக் கொண்டிருந்தபோது (தோற்றத்தில்) அவர்களிடையே ஒரு வேற்றுமையும் காணப்படவில்லை. பிறகு ஹனுமான், சுக்ரீவனின் கழுத்தில் மலர்களால் ஆன மாலையை அணிவித்தான். பிறகு அந்த வீரன் {சுக்ரீவன்}, வரிசையான மேகங்களுடன் கூடிய மால்யா {மால்யாவாதம்} எனும் பெரும் சிகரத்தைப் போல அழகாக, கழுத்திலிருந்த அந்த {மலர்} மாலையால் ஒளிர்ந்தான். அந்தக் குறிப்பால் சுக்ரீவனை அடையாளம் கண்ட இராமன், விற்களில் முதன்மையான தனது பெரும் வில்லை எடுத்து, தனது இலக்காக வாலியைக் குறிவைத்தான்.

 

தொடரும்

 

தெரியாத கதை

ஆர். சேஷாத்ரிநாதன் 

 

இதுவரை யாராவது யோசித்து பார்த்திருப்போமா? மகாபாரத போரில் பங்குபெற்ற வீரர்களுக்கு உணவு எப்படி வழங்கப்பட்டது?

 

 

மகாபாரதப் போரில் 50 லட்சத்துக்கும் மேற்பட்டோர் பங்கேற்றனர். போரின் போது இவ்வளவு பெரிய ராணுவத்திற்கு யார் உணவு சமைத்தனர் என்ற கேள்வி எழுகிறது., இத்தனை பேருக்கு உணவு எவ்வாறு ஏற்பாடு செய்யப்பட்டது?

 

மகாபாரதப் போர்

 

 

மகாபாரதத்தை உலகின் முதல் உலகப் போர் என்று நாம் சரியாக அழைக்கலாம். ஏனெனில் அந்த நேரத்தில் இந்தப் போரில் பங்கேற்காத எந்த அரசும் இல்லை. அந்த நேரத்தில், பாரத தேச  மன்னர்கள் அனைவரும் கௌரவர்கள் அல்லது பாண்டவர்களுக்கு ஆதரவாக நின்றதைக் காண முடிந்தது. ஸ்ரீ பல்ராம் மற்றும் ருக்மி(ருக்மணியின் தந்தை)ஆகிய இரண்டு பேர் மட்டுமே இந்தப் போரில் பங்கேற்கவில்லை. ஆனால் போர்க்களத்தில் இருந்தபோதிலும் போரிலிருந்து விலகிச் சென்ற மற்றொரு அரசு இருந்தது. அது தென்னிந்திய மாநிலமான "உடுப்பி".

 

மகாபாரதத்தில் குறிப்பிடப்பட்டுள்ள கதையின்படி, உடுப்பி மன்னர் தனது படையுடன் குருஷேத்திரத்தை அடைந்தபோது, கௌரவர்களும் பாண்டவர்களும் அவர்களைத் தங்கள் பக்கம் கொண்டு வர முயன்றனர். ஆனால் உடுப்பி மன்னர் மிகவும் தொலைநோக்கு பார்வை கொண்டவர். அவர் ஸ்ரீ கிருஷ்ணரிடம், ஓ மாதவ்! இரு தரப்பிலிருந்தும் நீங்கள் யாரைப் பார்க்கிறீர்கள் அவர்கள் போருக்கு ஆர்வமாக இருக்கிறார்கள், ஆனால் இரு தரப்பிலிருந்தும் வந்த இவ்வளவு பெரிய இராணுவத்திற்கு உணவை எவ்வாறு ஏற்பாடு செய்வது என்று யாராவது யோசித்திருக்கிறார்களா? கிருஷ்ணன் அவரிடம் “நீங்கள் இந்தப் போரில் கலந்து கொள்ளவில்லையா?

 

 

 

 

அதற்கு உடுப்பி மன்னன் "வாசுதேவனே! உண்மை என்னவென்றால், சகோதரர்களிடையே போர் செய்வது நியாயமானது என்று நான் நினைக்கவில்லை. அதனால்தான் நான் இந்தப் போரில் பங்கேற்க விரும்பவில்லை. ஆனால் இந்தப் போரை இப்போது தவிர்க்க முடியாது, அதனால்தான் எனது முழு இராணுவத்துடனும் இங்கு கூடியிருக்கும் அனைத்து இராணுவத்திற்கும் உணவு ஏற்பாடு செய்ய வேண்டும் என்பது எனது விருப்பம்” என்று தெரிவித்தான்/

 

ஸ்ரீ கிருஷ்ணர் புன்னகைத்து, "மகாராஜ்! உங்கள் கருத்து அருமை. இந்த போரில் சுமார் 50 லட்சம் வீரர்கள் பங்கேற்பார்கள், உங்களைப் போன்ற ஒரு மன்னர் அவர்களின் உணவை நிர்வகிப்பதை கவனித்துக் கொண்டால், நாங்கள் அனைவரும் அதை ஏற்றுக் கொள்வோம். எப்படியிருந்தாலும், கடல்  போன்ற இந்த பெரிய படையின் உணவை உங்களையும் பீம்செனையும் தவிர வேறு யாராலும் நிர்வகிக்க முடியாது என்பது எனக்குத் தெரியும். ஆனால் பீமசேனனால் இந்தப் போரிலிருந்து தன்னை பிரிக்க முடியாது. எனவே, உங்கள் படை உட்பட இரு தரப்பிலும் உள்ள படைகளின் உணவை ஏற்பாடு செய்யுமாறு கேட்டுக்கொள்கிறேன்.”என்றான்.  இவ்வாறாக உடுப்பி மகாராஜா இராணுவத்தின் உணவை பொறுப்பேற்றார்.

 

முதல் நாளில், அவர் அங்கிருந்த அனைத்து வீரர்களுக்கும் உணவை ஏற்பாடு செய்தார். அவரது திறமை என்னவென்றால், நாள் முடிவில் ஒரு தானியம் கூட வீணாகவில்லை. நாட்கள் செல்லச் செல்ல, வீரர்களின் எண்ணிக்கையும் குறைந்தது. நாள் முடிவில், உடுப்பி மன்னர் போருக்குப் பிறகு உண்மையில் உயிருடன் இருப்பவர்களுக்கு மட்டுமே உணவு தயார் செய்கிறார்  என்பதைக் கண்டு இரு தரப்பிலும் உள்ள வீரர்கள் ஆச்சரியப்பட்டனர். இன்று எத்தனை வீரர்கள் இறந்துவிடுவார்கள் என்று அவர்களுக்கு எப்படித் தெரியும் என்பதை யாராலும் புரிந்து கொள்ள முடியவில்லை. இவ்வளவு பெரிய ராணுவத்திற்கு உணவை ஏற்பாடு செய்வது ஒரு அதிசயமாக இருந்தது, அதற்கு மேல், ஒரு துளி உணவு கூட வீணாகவில்லை என்பது ஒரு அதிசயத்திற்கு குறைவானது அல்ல.

 

பதினெட்டாம் நாளில், போர் முடிந்து பாண்டவர்கள் வெற்றி பெற்றனர். பின்னர் யுதிஷ்டிரன் முடிசூட்டப்பட்டபோது, யுதிஷ்டிரனால்  பொறுமையாக இருக்க முடியவில்லை. “பீஷ்மர், குரு துரோணர் மற்றும் எங்கள் மூத்த சகோதரர் கர்ணன் போன்ற பெரிய வீரர்கள் தலைமையிலான படையை நாங்கள் எவ்வாறு தோற்கடித்தோம் என்று எல்லா மன்னர்களும் எங்களிடம் கேட்கின்றனர். ஆனால் இந்தப் பாராட்டுக்கெல்லாம் தகுதியானவர் உடுப்பி மன்னர் தான்” என்று எண்ணி யுதிஷ்டிரன்  உடுப்பி மன்னரிடம்   “ இவ்வளவு பெரிய ராணுவத்திற்கு உணவு வழங்கியது மட்டுமின்றி, ஒரு துளி உணவு கூட வீணாகாத வகையில் நிர்வகித்த நீங்கள் மிகவும் பாராட்டுக்குரியவர்” என்று நான் நினைக்கிறேன். இந்த திறமையின் ரகசியத்தை உங்களிடமிருந்து அறிய விரும்புகிறேன்.

 

இதைக் கேட்டு உடுப்பி மன்னன், "சக்கரவர்த்தி! இந்தப் போரில் நீங்கள் பெற்ற வெற்றிக்கு நீங்கள் யாருக்கு பெருமை கொடுப்பீர்கள்? அவர்கள் இல்லையென்றால், கௌரவர் படையை தோற்கடிப்பது சாத்தியமற்றதாக இருந்திருக்கும்.அதுபோல இதுவும் ஸ்ரீ கிருஷ்ணரின் மகிமையால் மட்டுமே சாத்தியமாயிற்று” என்றான. இதைக் கேட்ட அங்கிருந்த அனைவரும் ஆச்சரியப்பட்டனர்.

 

பின்னர் உடுப்பி மன்னர் இந்த ரகசியத்தை வெளியிட்டார். , "மகாராஜ்! ஸ்ரீ கிருஷ்ணர் தினமும் இரவும் வேர்க்கடலை சாப்பிடுவார். நான் ஒவ்வொரு நாளும் அவர்களின் முகாமில் அவர் எத்தனை வேர்கடலை சாப்பிடுகிறார் என்பதைத் தெரிந்து கொள்ள, வேர்க்கடலையை எண்ணி வைப்பேன்., கிருஷ்ணர்  சாப்பிட்ட பிறகு, அவர் எத்தனை வேர்க்கடலை சாப்பிட்டார்  என்பதை எண்ணி பார்ப்பேன். அவர்கள் சாப்பிட்ட வேர்க்கடலையை விட சரியாக 1000 மடங்கு அடுத்த நாள் போரில் வீரர்கள் கொல்லப்பட்டனர். . அதாவது, அவர்  50 வேர்க்கடலை சாப்பிட்டால், அடுத்த நாள் போரில் 50000 வீரர்கள் கொல்லப்படுவார்கள் என்று நான் புரிந்துகொண்டேன். அதே விகிதத்தில், நான் அடுத்த நாள் சமைப்பேன். உணவு ஒருபோதும் வீணாகாததற்கு இதுவே காரணம். ஸ்ரீ கிருஷ்ணரின் இந்த அற்புதத்தைக் கேட்ட அனைவரும் அவர் முன் தலைவணங்கினர்.

 

 

 

துளசிதாசரின்

கிஷ்கிந்தா காண்டம்.

ஓர் ஆய்வு

 

வாலி வத சர்ச்சை

 

பதிவு எண் 221

 

 

நேற்றைய தொடர்ச்சி..........

 

 

அடுத்து நாம் பார்க்க இருக்கும் இராமாயணம் இராமோபாக்யானம்.

 

வாலியைக் கொல்லும் முறை : நேருக்கு நேர்

 

இது வேத வியாசர் எழுதிய மகாபாரதத்தில் சொல்லப்பட்டுள்ள இராமாயணத்தின் சுருக்கம். மகாபாரதத்தில் வன பர்வத்தில் சொல்லப்பட்டுள்ளது. மார்கண்டேய முனிவர் பாண்டவர்களுக்கு இராமாயணத்தின் கதையைச் சொல்லுகிறார்.

 

“ராமன், சுக்ரீவனுடன் நட்புக் கொண்ட பிறகு, பூமியில் உள்ள குரங்குகளுக்கு மன்னனாகச் சுக்ரீவனை நிறுவினான். மேலும் ராமன் போரில் வாலியைக் கொல்வதெனப் பற்றுறுதியை ஏற்றுக்கொண்டான்.

 

प्रतिजज्ञे च काकुत्स्थः समरे वालिनो वधम्।

सुग्रीवश्चापि वैदेह्याः पुनरानयनं नृप ॥०३-२६४-१४॥

 

 பிறகு ஒரு புரிதலை அடைந்து, ஒருவருக்கொருவர் முழு நம்பிக்கைவைத்த அவர்கள் அனைவரும் (வாலியுடன்) போரிட விரும்பி கிஷ்கிந்தைக்குச் சென்றார்கள். கிஷ்கிந்தையை அடைந்ததும், சுக்ரீவன், மலைவீழாறு போல ஆழ்ந்த கர்ஜனையை உரக்க எழுப்பினான். இந்த அறைகூவலைத்  தாங்கிக் கொள்ளாத வாலி, வெளியே வந்தான். (ஆனால் அவனது மனைவி) தாரை அவனது வழியில் நின்று, “பெரும்பலத்தோடு கூடி சுக்ரீவர் கர்ஜிக்கும் முறை, அவர் ஏதோ துணையை அடைந்திருக்கிறார் என்பதைக் காட்டுகிறது என நான் கருதுகிறேன். எனவே நீர் வெளியே செல்வது தகாது!” என்றாள். அவளால் {தாரையால்} இப்படிச் சொல்லப்பட்ட குரங்குகள் மன்னனும், தங்க மாலை அணிந்திருந்தவனும், நாநயமிக்கவனுமான வாலி, நிலவு போன்ற அழகு முகம் கொண்ட தாரையிடம், “அனைத்து உயிரினங்களின் குரலையும் நீ புரிந்து கொள்கிறாய். {எனவே}, பெயரளவுக்கே எனது தம்பியான இவன் {சுக்ரீவன்}, யாருடைய உதவியைப் பெற்றிருக்கிறான் என்பதைச் சிந்தித்துச் சொல்!” என்றான்

 

தாரை, ஒரு நொடியே சிந்தித்த பிறகு தனது தலைவனிடம் {வாலியிடம்}, “ஓ! குரங்குகளின் ஏகாதிபதியே, கேளும்! வில்லாளிகளில் முதன்மையானவனும், பெரும் வலிமை படைத்தவனும், தன் மனைவியை இழந்தவனும், தசரதன் மைந்தனுமான ராமன், தாக்குதலுக்காவும், தற்காப்புக்காகவும் சுக்ரீவருடன் ஒரு கூட்டணியை ஏற்படுத்தியிருக்கிறான். சுக்ரீவரின் நோக்கம் வெல்வதற்காகச் சுமித்திரையின் வீழ்த்தப்பட முடியாத மகனும், வலிமைமிக்கக் கரங்கள் கொண்டவனுமான லட்சுமணனும் அவன் {ராமன்} அருகில் நிற்கிறான். மயிந்தன் திவிவிதன் , பவனனின் மகனான ஹனுமான் {ஹனுமான்} மற்றும் கரடி மன்னனான ஜாம்பவான்  } ஆகியோர் சுக்ரீவரின் அருகில் ஆலோசகர்களாக {அமைச்சர்களாக} இருக்கிறார்கள். இந்தச் சிறப்புமிக்கவர்கள் அனைவரும், பெரும் பலமும், புத்திக்கூர்மையும் கொண்டவர்களாவர். இவர்கள் அனைவரும் ராமனின் வலிமையையும் சக்தியையும் நம்பி, உம்மை அழிக்கத் தயாராக இருக்கின்றனர்!” என்றாள்

 

தொடரும்

 

துளசிதாசரின்

கிஷ்கிந்தா காண்டம்.

ஓர் ஆய்வு

 

வாலி வத சர்ச்சை

 

பதிவு எண் 220

 

நேற்றைய தொடர்ச்சி.

 

ஆனந்த இராமாயணமும் வால்மீகியால் எழுதப்பட்டது என்று சொல்லப்படுகிறது. ஆனால் மூல காவியத்திற்கும் இதற்கும் என்ன வேறுபாடு?

 

வால்மீகி இராமாயணம் — மரபில் ஆதிகாவியம்; இராமகதையின் அடிப்படை, பழமையான சம்ஸ்கிருத மகாகாவியம்.

 

ஆனந்த இராமாயணம் இராமகதையை விரிவுபடுத்திய பின்னைய சம்ஸ்கிருத நூல். இதில் வால்மீகி இராமாயணத்தில் இல்லாத பல கதைகள், ஸ்தோத்திரங்கள், கவசங்கள், விரதங்கள், இராம நாம மகிமை போன்றவை இடம்பெறுகின்றன. ஆய்வாளர்களிடம் இது வால்மீகியின் காலத்துக்குப் பிந்தைய படைப்பு என்ற கருத்தே வலுவாக உள்ளது. ஒரு பதிப்பின் அறிமுகமே இதனை சுமார் 14ஆம் நூற்றாண்டைச் சேர்ந்த பின்னைய படைப்பாகக் கருதுகிறது. வடமொழியிலிருந்து தமிழில் மொழி பெயர்த்தவர் சுப்ரமணிய பாரதியார்.

  

அதனால்,

 

“ஆனந்த இராமாயணம் வால்மீகியின் மூல இராமாயணத்தின் இன்னொரு பதிப்பு”

 

என்று சொல்வதைவிட,

 

“வால்மீகி இராமாயணத்தை அடிப்படையாகக் கொண்டு பின்னாளில் வளர்ந்த இராமகதை மரபின் ஒரு முக்கிய சம்ஸ்கிருத நூல்”

 

என்று சொல்வது வரலாற்று நோக்கில் துல்லியமானது.

 

அப்படியானால் ஏன் “வால்மீகி எழுதியது” என்று கூறுகிறார்கள்?

 

இதற்கு மரபு மற்றும் வரலாற்று ஆசிரியத்துவம் என்ற இரண்டு கோணங்கள் உள்ளன.

 

இந்திய சமய இலக்கியத்தில் ஒரு பழைய மரபு என்ன செய்கிறது என்றால், ஒரு புதிய நூல் தனக்குள்ள அதிகாரத்தை வலுப்படுத்துவதற்காக அதை ஒரு பண்டைய மகரிஷியுடன் இணைக்கிறது.

 

அதனால்:

 

“வால்மீகி இராமாயணம்”

↓

இராமகதை பல தலைமுறைகளாகப் பரவுகிறது

↓

புதிய கதைகள், பக்தி வழிபாடுகள், ஸ்தோத்திரங்கள் சேர்கின்றன

↓

பின்னாளில் புதிய சம்ஸ்கிருத இராமாயணங்கள் உருவாகின்றன

↓

அவற்றில் சிலவும் வால்மீகி மரபுடன் இணைக்கப்படுகின்றன.

 

ஆனந்த இராமாயணத்திற்கும் இதுபோன்ற வால்மீகி ஆசிரியத்துவ மரபு உள்ளது.

 

இந்த ராமாயணத்தில் வாலி வதையை பொருத்த மட்டில் சுக்ரீவன் இராமனிடம் வாலியிடம் இந்திரன் கொடுத்த மாலை உள்ளது. அதை வாலி அணிந்து கொண்டுள்ளபோது எதிரிகளின் பலம் அப்படியே வாலிக்கு வந்துவிடும் என்று சொல்கிறான். அதனால் இராமன் ஒரு சர்ப்பத்தை ஏவி வாலி தூங்கும்போது அந்த மாலையை எடுத்துக் கொண்டு வரச் சொல்கிறார். அந்த மாலையும் வந்துவிடுகிறது. அப்படி இருந்தும் இராமன் ஏன் மறைந்திருந்து வாலியை அம்பால் அடிக்கிறான் என்பதில் தெளிவில்லை. ஆனாலும் தனது தவறுக்கு பிராயச்சித்தமாக துவாபர யுகத்தின் முடிவில் அதாவது மகாபாரத்தின் இறுதியில்  வாலியை ஜரன் என்ற  வேடனாக அவதரித்து ஒரு பாணம் எய்து தன்னைக் கொன்று பழி தீர்த்துக் கொள்ளும்படி கேட்டுக் கொள்கிறான். இது மூல இராமாயணத்தில் இல்லை. ஆனால் வாலி வேடனாகப் பிறந்து துவாபர யுகத்தில் கிருஷ்ணனைக் கொன்றதற்கான சான்றுகள் குஜராத்தில்  உள்ளன. ஆக இந்த நிகழ்வு கர்மவினைகளுக்கான  சுழற்சி என்றே கருதத் தோன்றுகிறது.

 

தொடரும்