துளசிதாசரின்

கிஷ்கிந்தா காண்டம்.

ஓர் ஆய்வு

  

பதிவு எண் 194

 

நேற்றைய தொடர்ச்சி................

 

வாலி இறக்கும் தருவாயில் தனது மகன் அங்கதனைப் பற்றியும் அவனை மிகவும் நேசிப்பதாகவும் சொல்லும் வால்மீகி இராமாயண ஸ்லோகத்தை நேற்று பார்த்தோம். அதன் தொடர்ச்சி..........

  

இரண்டாவது சுலோகம்

स ममादर्शनाद्दीनो बाल्यात् प्रभृति लालितः । तटाक इव पीताम्बुरुपशोषं गमिष्यति ॥

 இது தமிழில் மிகவும் அழகாகப் பொருள் கொள்ள வேண்டிய பகுதி.

 “ஸ மம அதர்ஶனாத் தீனः”

என்னை இனி காண முடியாமல் அவன் துயரத்தில் ஆழ்ந்துவிடுவான்.

 இங்கே அதர்ஶனம் என்பது “பார்க்க முடியாமை”.

 அங்கதனுக்கு தந்தை என்பது வெறும் அரசன் அல்ல.

 அவன் சிறுவயது முதலே தழுவி வளர்த்த உயிர்.

 அந்தத் தந்தை திடீரென இல்லாமல் போகிறான்.

 அந்த வெறுமையை வாலி முன்கூட்டியே உணர்கிறான்.

 “பால்யாத் ப்ரப்ருதி லாலிதः”

இந்த ஒரு சொல் தந்தை அன்பின் முழு உலகத்தையும் திறக்கிறது.

 பால்யாத் — சிறுவயது முதல்

 ப்ரப்ருதி — தொடங்கி

 லாலிதः — அன்போடு வளர்க்கப்பட்டவன்

 இது வெறும் “வளர்த்தேன்” அல்ல.

 கொஞ்சி வளர்த்தேன். மடியில் தூக்கினேன். அன்பால் பேணினேன்.

 என்ற நெகிழ்ச்சியைத் தரும் சொல்.

 வாலியின் உள்ளத்தில் அங்கதன் இன்னும் ஒரு இளவரசன் அல்ல; தன் மடியில் விளையாடிய குழந்தைதான்.

 “தடாக இவ பீதாம்புஃ”

இது இந்தச் சுலோகத்தின் மிகப் புகழ்பெற்ற உவமை.

 

தடாகம்

குளம். 

பீத அம்பு

அதிலிருந்த நீர் குடிக்கப்பட்டது. 

உபஶோஷம்

மெல்ல மெல்ல வற்றுதல், உலர்ந்து போதல்.

 வாலி சொல்கிறான்:

 “என் அங்கதன், நீரை முழுவதும் குடித்துவிட்ட குளம்போல் வாடி உலர்ந்து போய்விடுவான்.”

 இதன் பொருள் உடல் உலர்வது மட்டும் அல்ல.

 அங்கதனுடைய:

 மன உற்சாகம்,

 தந்தை நம்பிக்கை,

 குழந்தை மகிழ்ச்சி,

 வாழ்க்கை ஒளி

 எல்லாம் குறைந்து போகும் என்ற தந்தையின் அச்சம்.

 ஏன் “நீரற்ற குளம்” என்ற உவமை?

இந்த உவமை மிகவும் இயற்கையானது.

 

குளத்தில் நீர் இருக்கும் வரை:

 தாமரை மலரும்,

 பறவைகள் வரும்,

 உயிர்கள் வாழும்.

 நீர் வற்றிவிட்டால்:

 பசுமை மறையும்,

 உயிர் இயக்கம் குறையும்,

 குளம் வெறுமையாகத் தோன்றும்.

 அதேபோல் வாலியின் பார்வையில், அங்கதனின் வாழ்க்கையில் தந்தை அன்பே அந்தக் குளத்தின் நீர்.

 அந்த நீர் அகன்றுவிட்டால், அவன் உள்ளம் வாடிவிடும்.

 இது வாலியின் உள்ளார்ந்த அச்சம்; அது கவித்துவமான உவமை.

தொடரும்