துளசிதாசரின்

கிஷ்கிந்தா காண்டம்.

ஓர் ஆய்வு

  

பதிவு எண் 186

  

நேற்றைய தொடர்ச்சி.............

 

நாராயணா! எனும் நாமம் —

நாசமாய் பாவம் போகும்! 

மரண நேரம் கூவினாலும் — 

மோட்சம் வந்து காப்பாற்றும்!

-----------

அஜாமிலன் தவம் மறந்தும் — 

அழைத்தான் மகன் பெயரினால்; 

அந்த நாமம் ஹரியின் நாமம் — 

அவன் உயிரைத் தாங்கினதே!

--------------

அறியாமலே சொன்னாலும் — 

அருள் பெருகும் நாமமிது; 

அன்போடு சொன்னால் என்ன — 

அமரர் நிலை தரும் நிச்சயம்!

 

 ஆனந்த இராமாயணத்திலும் இதே கருத்து சொல்லப்பட்டுள்ளது.

 

'साक्षात्त्वच्छरघातेन विशेषेण

तवाग्रत:। त्यजाम्यसून्महायोगिदुर्लभं तव दर्शनम्‌॥

यननाम विवशो गुह्नन्‌ प्नरियमाण: परं पदम्‌।

याति साक्षात्स एवाद्य मुमूषोर्मे पुर: स्थित: ॥'

 

"உன் அம்பினால், அதுவும் குறிப்பாக உன் கைகளால் உன் முன்னிலையிலேயே நான் இந்த உயிரை விடுகிறேன். ஆனால் அதனால் எனக்குக் கிடைத்திருப்பது சாதாரண மரணம் அல்ல; மகாயோகிகளுக்குக் கூட அரிதாகக் கிடைக்கும் உன்னுடைய தரிசனம் எனக்குக் கிடைத்திருக்கிறது.

 

மரண வேளையில் உன் திருநாமத்தை அறியாமலேயே உச்சரித்தால்கூட ஒருவன் பரமபதத்தை அடைகிறான் என்று கூறப்படுகிறது. அத்தகைய நீயே, இன்று இறக்கப் போகும் என் முன்னால் நேரில் நின்றுகொண்டிருக்கிறாய்!"என்றான் வாலி.

 

இது வாலியின் ஞானோதயத்தை வெளிப்படுத்தும் மிக அழகான தருணம்.

வாலி இங்கே ஒரு முக்கியமான உண்மையை உணர்கிறான்:

"என்னை கொன்றது ஒரு சாதாரண வீரனின் அம்பு அல்ல; உன்னுடைய அம்பு."

இதுதான் அவனுடைய பார்வையில் ஏற்பட்ட முதல் மாற்றம்.

"மகாயோகிகளுக்குக்கூட மிகவும் அரிதாகக் கிடைக்கும் உன்னுடைய தரிசனம் எனக்குக் கிடைத்திருக்கிறது."

இது ஆத்யாத்ம இராமாயணத்தின் அடிப்படை தத்துவத்தை வெளிப்படுத்துகிறது.

 

இராமன் இங்கே வெறும்:

 

தசரதன் மகன்

அல்ல.

அவர்:

பரம்பிரம்மம் / பரமாத்மா.

அதனால் வாலியின் சிந்தனை:

"என்னை யார் கொன்றார்?"

என்பதிலிருந்து

"எனக்கு யார் தரிசனம் கிடைத்திருக்கிறது?"

என்று மாறுகிறது.

இதுவே வாலியின் ஞானோதயம்

அதனால் வாலியின் பார்வை:

"என்னை இராமன் கொன்றான்"

என்பதிலிருந்து

"இராமன் என்னை அருளால் தன் அருகில் அழைத்துக்கொண்டான்"

என்று மாறுகிறது.

 

தொடரும்.........