துளசிதாசரின்

கிஷ்கிந்தா காண்டம்.

ஓர் ஆய்வு

  

பதிவு எண் 193

 

நேற்றைய தொடர்ச்சி................

 

வாலி இறக்கும் தருவாயில் தனது மகன் அங்கதனைப் பற்றியும் அவனை மிகவும் நேசிப்பதாகவும் சொல்லும் வால்மீகி இராமாயண ஸ்லோகத்தை நேற்று பார்த்தோம். அதன் தொடர்ச்சி..........

 

न च आत्मानम् अहम् शोचे

ந ச ஆத்மானம் அஹம் சோசே”

நான் என்னைப் பற்றிக் கவலைப்படவில்லை.

 

இது சாதாரணமான வாக்கியம் அல்ல.

 

வாலி அம்பு பட்டுக் கிடக்கிறான். உயிர் பிரியும் நேரம். அப்படிப்பட்ட தருணத்திலும் அவன் முதலில் சொல்வது:

 

“என் மரணத்திற்காக நான் அழவில்லை.”

 

இதில் ஒரு வீரனின் மன உறுதி தெரிகிறது.

 

அதே நேரத்தில், இராமனுடைய தர்ம விளக்கத்தை ஏற்றுக்கொண்ட பின்பு, மரணத்தை இயல்பாக ஏற்றுக்கொள்ளும் மனநிலையும் வெளிப்படுகிறது.

 

“ந தாரம் நாபி பாந்தவான்”

न ताराम् न अपि बान्धवान् ।

தாரைக்காவும்  நான் வருந்தவில்லை; உறவினர்களுக்காவும் வருந்தவில்லை.

 

இது தாரையை நேசிக்கவில்லை என்பதல்ல.

 

மாறாக, தாரை அறிவாளி; அரசியல் ஞானம் உடையவள்; வாழ்க்கையைத் தாங்கிக் கொள்ளும் வலிமை அவளுக்குண்டு என்று வாலி சொள்ளவருகிறான்..

 

உறவினர்களும் தங்களைக் காத்துக் கொள்வார்கள்.

 

ஆனால் ஒருவன் மட்டும் அவனுக்குப் பாதுகாப்பற்றவனாகத் தோன்றுகிறான்.

 

அவன் — அங்கதன்.

 

“யதா புத்ரம் குணஶ்ரேஷ்டம் அங்கதம்”

இதுதான் சுலோகத்தின் இதயம்.

 

“எல்லா நற்குணங்களிலும் சிறந்த என் மகன் அங்கதனைப் பற்றியே நான் அதிகம் வருந்துகிறேன்.”

 

வாலி அங்கதனைப் பற்றி மூன்று அடையாளங்கள் கூறுகிறான்:

 

அவன் என் மகன்.

 

அவன் குணசிறந்தவன்.

 

அவன் இன்னும் இளமையான இளவரசன்.

 

இங்கே தந்தையின் பார்வை மிகவும் மென்மையானது.

 

அரச வாரிசு என்பதற்காக அல்ல; குணம் மிக்க குழந்தை  என்பதற்காகவே வாலி உருகுகிறான்.

 

 

தொடரும்....................