துளசிதாசரின்

கிஷ்கிந்தா காண்டம்.

ஓர் ஆய்வு

 

 

பதிவு எண் 94

 

நேற்றைய தொடர்ச்சி 

 

பொதுவாக

आत्मनाम गुरोर्नाम नामातिकृपणस्य च ।

आयुष्कामो न गृह्णीयात् ज्येष्ठापत्यकलत्रयोः ॥

 

வாழ்க்கையில் செழிப்பை விரும்புவன் தனது பெயரையே உச்சரிக்கக் கூடாது என்று சாஸ்திரங்கள் சொல்கின்றன.

 

நீண்ட காலம் ஆரோக்கியமாகவும், புகழுடனும் வாழ விரும்பும் ஒருவன் கீழே குறிப்பிட்டுள்ள ஐவரின் பெயர்களை நேரடியாகச் சொல்லக்கூடாது என்று இந்த நீதி வலியுறுத்துகிறது:

 

தன் பெயர்: தன்னைத் தானே எப்போதும் பெயர் சொல்லி அழைத்துக்கொள்வது அகந்தையை வளர்க்கும். "நான்" என்ற அகங்காரம் ஆயுளைக் குறைக்கும் என்பது தத்துவம்.

 

குருவின் பெயர்: அறிவை வழங்கிய குருவை பெயரிட்டு அழைப்பது மரியாதைக்குறைவானது. "ஆச்சார்யர்" அல்லது "குருதேவர்" என்று கௌரவப் பெயர்களாலேயே குறிப்பிட வேண்டும்.

 

கஞ்சன்/தீயவரின்  பெயர்: தர்மம் செய்யாத, ஈகை குணம் இல்லாத ஒரு கஞ்சனின் பெயரைச் சொன்னால், அவனுடைய எதிர்மறை ஆற்றலும் (Negative energy) குணமும் நம்மைத் தொற்றும் என்பதால் அதைத் தவிர்க்கச் சொல்கிறது சாஸ்திரம்.

 

மூத்த பிள்ளை: குடும்பத்தின் வாரிசாகக் கருதப்படும் மூத்த குழந்தையின் பெயரை நேரடியாகச் சொல்லாமல் "பெரியவன்/பெரியவள்" போன்ற அடைமொழிகளால் அழைப்பது ஒருவகை பாதுகாப்பு மற்றும் கௌரவமாகக் கருதப்பட்டது.

 

மனைவி: பழங்கால இந்திய மரபில் கணவன் மனைவியின் பெயரைச் சொல்வதைத் தவிர்ப்பது ஒரு மரியாதையாகக் கருதப்பட்டது (அதேபோல மனைவியும் கணவன் பெயரைச் சொல்லமாட்டார்கள்). இது தம்பதியினருக்கு இடையிலான பிணைப்பைத் தூய்மையாக வைத்திருக்க உதவும் என்பது நம்பிக்கை.

 

இன்றைய நவீன காலத்தில் இவை சற்று கடினமாகத் தோன்றினாலும், நம் முன்னோர்கள் ஒருவருக்கொருவர் மதிப்பளிப்பதற்கும், உறவுகளுக்குள் ஒரு கண்ணியமான இடைவெளியைப் பேணுவதற்கும் இத்தகைய கட்டுப்பாடுகளை வகுத்திருந்தனர்.

 

தெய்வநாமம் பாடுவோம் — வாழ்வின் 

தீபம் அது, சுகமிது, நன்மை தரும்! 

தன்நாமம், குருநாமம், தாழ்வோர் பெயர், 

மனைவியும் மகனும் — தவிர்த்து விடு! 

 ===========

ஆயுள் விரும்பி வாழ்வோர் — நாமம் 

அருளின் வழி, தெய்வம் வழி, நன்மை பெறும்! 

உயிர்க்கு ஒளி, மனத்துக்கு வலிமை தரும் — 

உயர்ந்த நாமம், தெய்வ நாமம்!

 

தொடரும்..